Dear visitor, we’re working on a new website. Coming soon!

projects books text cv publications contact

Toelichting ontwerp Centrumplein Krimpen aan den IJssel  
Hans van Houwelingen 1999

Zoals bij zoveel Nederlandse gemeenten groeit de weerstand om centrumpleinen als parkeerplaats voor auto’s te gebruiken. Dat functionaliteit opweegt tegen het onesthetische gebruik van deze pleinen staat steeds meer ter discussie. Mensen die hun parkeerplek afgenomen wordt, worden verleid om op een andere manier het geluk te vinden. De pleinen in de landen rond de Middellandse Zee dienen vaak als voorbeeld voor de beoogde metamorfose. Vaak komt ondanks die verleiding de echte liefde niet tot stand. De reden is dat het klimaat in Nederland de menselijke activiteit op straat tot een minimum beperkt. Het goed bedoelde plein verandert in een lege vlakte. Dit ontwerp is daarom, in tegenstelling tot wat men doorgaans van stedenbouwkundige ontwerpen verwacht, niet gebaseerd op toevoegen, maar op uitvergroten van het bestaande.
Het uitgangspunt is de bestaande activiteiten te herkennen en de daarvoor noodzakelijke ruimte ten volle te benutten. De niet noodzakelijke ruimte van het plein wordt in dit ontwerp onder water gezet. Het gemeentehuis staat in zijn geheel in het water, met een diagonaal over het plein geplaatste toegangsbrug.
De vormgeving is een poging de huidige gebruiksruimte te accentueren, haar boven het alledaagse uit te tillen om een esthetische, surreële eenheid tot stand te brengen. Anders gezegd: de esthetiek volgt uit de functionaliteit. Ik denk dat deze benadering teleurstelling door al te hoopvolle speculaties over toekomstig gebruik kan voorkomen, maar ook een te pragmatische benadering zal overstijgen.

Enkele dagen rondhangen op het centrumplein biedt een behoorlijk zicht op de problematiek van dit plein en inzicht in de wens van de gemeente het te veranderen. Het plein is geen centrumplein. Een culturele visie over het hart van de stad lijkt er niet aan ten grondslag te liggen, het oogt als een eenvoudig winkelcentrum in de periferie. Er is geen sprake van ‘aangenaam verblijfsgebied’ maar een troosteloze gelegenheid om met de auto snel de boodschappen te doen. In de huidige situatie is er nauwelijks samenhang tussen de verschillende gebouwen, het plein en het water. Dit ontwerp beoogt samenhang te zoeken, zonder de indruk te wekken als lapmiddel te dienen. Gepoogd is de bestaande situatie uit te vergroten tot een beeld. Het plein moet er kortom uit gaan zien alsof het integraal ontworpen is, als stadsbeeld.